Στις σιωπές που μένουν

Υπάρχουν πράγματα που δεν λέγονται.

Μένουν κάπου ανάμεσα στο φως και στη σκιά, εκεί όπου οι λέξεις δεν φτάνουν ποτέ ολοκληρωμένες. Εκεί όπου η παρουσία δεν χρειάζεται εξήγηση — μόνο αίσθηση.

Είναι εκείνη η στιγμή που ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνει. Που ένα βλέμμα κρατά περισσότερο απ’ όσο αντέχει, που μια σιωπή λέει περισσότερα απ’ όσα θα τολμούσε ποτέ μια φράση.

Δεν είναι όλα φωτεινά.Και ίσως δεν χρειάζεται να είναι.

Γιατί μέσα στο ημίφως, τα πράγματα αποκτούν βάθος. Οι άνθρωποι γίνονται πιο αληθινοί. Οι σκέψεις πιο καθαρές, όσο κι αν πονάνε λίγο παραπάνω.

Υπάρχει μια ομορφιά σε αυτό που δεν φαίνεται ολόκληρο. Σε αυτό που δεν αποκαλύπτεται πλήρως. Σε αυτό που αφήνει χώρο να το νιώσεις, όχι να το εξηγήσεις.

Και ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται η ουσία —όχι σε όσα φωτίζονται,αλλά σε όσα επιλέγουν να μείνουν στη σκιά.