Χωρίς ταμπέλα

Δεν υπάρχουν φίλοι.

Υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται σιωπηλοί δίπλα σου, κρατώντας σου το χέρι όταν δεν μπορείς να σηκώσεις το κεφάλι από το πάτωμα.

Στην απελπισία σου δεν θα σε σώσουν. Δεν είναι ότι δεν θέλουν. Απλώς σε κρατούν για να σηκωθείς μόνος. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Βλέπουν τη γυμνή ψυχή σου. Σου σκουπίζουν τα δάκρυα.

Όταν αρχίζει να ταλαιπωρείται η υγεία σου, σου δίνουν το πιο δυνατό φάρμακο: την αγάπη τους.

Όταν έχεις χάσει οξυγόνο, σου δίνουν από το δικό τους.

Και όταν σηκωθείς, χαίρονται περισσότερο από εσένα. Μοιράζονται την αλήθεια, όποια κι αν είναι.

Δεν ξεβολεύονται.

Δεν τους εξυπηρετούν κάπου.

Νιώθουν ειλικρινά.

Σε αποδέχονται όπως είσαι.

Αυτό δεν είναι φίλος. Είναι κάτι άλλο που δεν μπορώ να σου εξηγήσω. Και αυτό το ανεξήγητο αξίζει.

Χωρίς ταμπέλα.

Με πολλή ουσία.